Nie, dziękuje. Postoje.

Alex Robertson 

     Gdy państwu Robertson po wielu latach starań w końcu urodziła się córka było jasne, że ta mała istotka zawładnie sercami całej rodziny. Im bardziej rodzice i dwaj starsi bracia (Mat o 5, a Lukas o 8 lat) ją kochali, tym bardziej starali się ją chronić, a co za tym idzie coraz bardziej ograniczali jej wolność. Alex postanowiła dać im nauczkę. Dla demonstracji złożyła papiery do położonego daleko od rodzinnego domu Baltimore International College na wydział Informatyki. Tak naprawdę nie sądziła, że się dostanie. Jednak, kiedy nadeszła informacja zwrotna, iż BIC z otwartymi ramionami powita ją w swoich szeregach nie mogła się wycofać.

     W ten sposób z lekką dozą paniki znalazła się na kilka tygodni przed rozpoczęciem roku w uczelnianym akademiku.

     Alex jest niewielką 165 cm, energiczną osóbką, która lubi wiedzieć co się dookoła niej dzieje, dlatego często wścibia nos w nieswoje sprawy i równie często po nim dostaje. Mimo, że rodzina starała się zagłaskać ją na śmierć nie jest bezbronnym, nieporadnym dzieckiem, a raczej kombinatorem, który przy odpowiedniej motywacji znajdzie sposób, żeby dopiąć swego, tym bardziej, że uporu też jej nie brakuje. Kiedy coś nie idzie po jej myśli zadziornie strzela na boki zielonymi oczami.

Dobrze czuje się zarówno na głośnej imprezie, jak w cichej bibliotece.

     Najczęściej można ją spotkać jak ślęczy gdzieś w koncie z notebookiem na kolanach i słuchawkami w uszach.

[Witamy wszystkich. Pierwszy raz uczestniczę w blogu grupowym, dlatego proszę o wyrozumiałość.

Razem z Alex jesteśmy gotowe na wątki ;) ]